Ruch Chorzów to nazwa, która w polskiej piłce nożnej brzmi wyjątkowo. Niebiescy z Chorzowa zapisali się w historii jako najbardziej utytułowany klub w Polsce z 14 mistrzostwami kraju – rekord, którego do dziś nie udało się pobić żadnemu innemu zespołowi. Ale ranking Ruchu Chorzów to nie tylko suche liczby i trofea. To opowieść o wzlotach i upadkach, o legendach, które zapisały się w pamięci pokoleń, i o klubie, który mimo trudności wciąż walczy o powrót na szczyt.
Historia Ruchu to lekcja pokory – nawet najbardziej utytułowana drużyna może spaść na dno, by potem z determinacją wspinać się z powrotem. Pozycja Ruchu w rankingu historycznym polskiej piłki pozostaje niezachwiana, choć współczesne rankingi Ruchu Chorzów pokazują zupełnie inny obraz niż ten sprzed dekad.
Początki legendy – Ruch w międzywojennej Polsce
Klub powstał 20 kwietnia 1920 roku w odpowiedzi na apel Polskiego Komitetu Plebiscytowego o tworzenie nowych klubów sportowych na Górnym Śląsku. Zebranie założycielskie w Hajdukach odbyło się w kwietniu tego samego roku, a wzięło w nim udział czterdzieści osób. Wówczas powstał Ruch, występujący pod nazwą Ruch Hajduki Wielkie. Pierwszy mecz, wygrany 3-1 z Orłem Józefowiec, odbył się 3 maja 1920 roku – w dzień uchwalenia pierwszej polskiej konstytucji.
Klub szybko stał się symbolem Śląska i jego polskiej tożsamości. W czasach, gdy region dopiero stawał się częścią odrodzonej Polski, Ruch reprezentował coś więcej niż sport – był manifestacją przynależności i dumy regionalnej.
Już 13 lat po założeniu Ruch zdobył pierwsze mistrzostwo Polski, a w kolejnych pięciu sezonach dołożył cztery kolejne tytuły mistrzowskie.
Lata 1933-1938 to pierwsza złota era – pięć mistrzostw Polski w latach 1933, 1934, 1935, 1936 i 1938. Po piątym tytule w 1938 roku Ruch stał się najbardziej utytułowanym klubem w kraju. To był moment, w którym ranking Ruchu Chorzów osiągnął absolutną dominację w polskiej piłce.
Ernest Wilimowski – gwiazda przedwojennego futbolu
Mówiąc o przedwojennym Ruchu, nie sposób pominąć Ernesta Wilimowskiego – piłkarza, którego nazwisko znają nawet ci, którzy niespecjalnie interesują się historią sportu. W latach 1934-39 rozegrał 86 meczów ligowych i zdobył w nich 112 bramek, zdobywając cztery mistrzostwa Polski.
W reprezentacji Polski rozegrał 22 mecze, zdobywając 21 bramek. Szczególnie zapamiętany został z meczu przeciwko Brazylii na mistrzostwach świata w 1938 roku, w którym strzelił cztery gole. Mimo tej fenomenalnej postawy Polska przegrała to spotkanie 5:6 po dogrywce – jeden z najbardziej legendarnych meczów w historii futbolu.
W sezonie 1938 Teodor Peterek, kolega Wilimowskiego z ataku, zdobył 21 bramek w 17 meczach. Strzelał bramki w każdym z pierwszych 14 spotkań sezonu, a dodając dwa ostatnie mecze poprzedniej edycji, wyśrubował serię do 16 meczów z golem – był to rekord światowy.
Powojenna odbudowa i kolejne sukcesy
Po II wojnie światowej klub musiał się odrodzić. W 1948 roku, pod presją komunistów, klub został przemianowany na Unię Chorzów, w 1955 stał się Unią-Ruch, a dopiero w 1956 wrócił do nazwy Ruch. Jako Unia klub zajął trzecie miejsce w pierwszym sezonie reaktywowanej ligi w 1948 roku i drugie w 1950.
W 1951 roku klub wygrał reaktywowany Puchar Polski i otrzymał tytuł mistrza kraju (mimo szóstego miejsca w lidze). Kolejne dwa lata także przyniósły tytuły – w 1952 po finale z Polonią Bytom, a w 1953 po zwycięstwie w lidze.
| Okres | Liczba mistrzostw | Lata |
|---|---|---|
| Lata 30. (przedwojenne) | 5 | 1933, 1934, 1935, 1936, 1938 |
| Lata 50. | 3 | 1951, 1952, 1953 |
| Lata 60. | 2 | 1960, 1968 |
| Lata 70. | 3 | 1974, 1975, 1979 |
| Lata 80. | 1 | 1989 |
Mistrzostwo 1960 – rekord na miarę epoki
Lata 1957-1966 były trudne dla Ruchu. Okres ten jest uważany za straconą dekadę, całkowicie przyćmioną sukcesami nowego największego rywala regionalnego – Górnika Zabrze, mimo że klub zdobył mistrzostwo w 1960 roku.
Ale to mistrzostwo było wyjątkowe. W 1960 roku Ruch zdobył tytuł mistrza Polski z rekordową liczbą 86,36% punktów możliwych do zdobycia, co jest jednym z najwyższych wyników w historii rozgrywek. Co więcej, zespół składał się tylko z 14 zawodników, z czego 11 pochodziło z Chorzowa – rekord w historii polskiego futbolu.
To mistrzostwo pokazało siłę lokalnej tożsamości klubu. Ruch był wówczas nie tylko drużyną – był reprezentacją miasta i regionu w najczystszej postaci.
Gerard Cieślik – legenda bez końca
Jeśli Ernest Wilimowski był królem przedwojennego futbolu, to Gerard Cieślik to największa legenda powojennego Ruchu. W latach 1948-59 rozegrał 237 meczów ligowych i zdobył 167 bramek, wywalczając trzy mistrzostwa Polski (1951, 1952, 1953) i Puchar Polski (1951).
Fenomenalny snajper (przez 10 sezonów z rzędu był najlepszym strzelcem Ruchu w lidze), technik, sprinter, piłkarska gwiazda emanująca ujmującą skromnością. Pozostał w Chorzowie, gdy zagraniczne kluby chciały płacić mu wielkie pieniądze, tłumacząc: „Tu w Chorzowie mam dom”.
Cieślik to symbol wierności barwom klubowym w czasach, gdy transfer za granicę oznaczał fortunę. Dla wielu kibiców to właśnie on definiuje, czym jest prawdziwy Ruch Chorzów.
Złote lata 70. – europejskie sukcesy
Przełom nastąpił w sezonie 1967-68, gdy Ruch zdobył dziesiąty tytuł mistrzowski, przerywając serię pięciu kolejnych triumfów Górnika Zabrze. To był początek nowej ery.
Kolejna złota era dla Niebieskich nadeszła na początku lat 70. z trenerem Michalem Vičanem. W sezonie 1972-73 klub zajął drugie miejsce, w 1973-74 wygrał jedyny dublet w historii (mistrzostwo i Puchar) i awansował do ćwierćfinału Pucharu UEFA. W 1974-75 ponownie wygrał ligę i zakwalifikował się do ćwierćfinału Pucharu Europy.
Dublet z sezonu 1973-74 pozostaje jedynym takim osiągnięciem w historii klubu – żadna inna drużyna Ruchu nie zdołała w jednym sezonie zdobyć zarówno mistrzostwa, jak i Pucharu Polski.
Najbardziej chwaleni zawodnicy tamtych czasów to Bronisław Bula, Zygmunt Maszczyk i Joachim Marx. Maszczyk zasługuje na szczególną uwagę – w latach 1963-77 rozegrał 310 meczów ligowych, zdobywając 41 bramek i trzy mistrzostwa Polski (1968, 1974, 1975), a także Puchar Polski (1974).
Co ważniejsze, Maszczyk odnosił sukcesy również w reprezentacji. Jako piłkarz Ruchu zdobył złoty medal na Igrzyskach w Monachium 1972, srebrny medal na Igrzyskach w Montrealu 1976 i brązowy medal mistrzostw świata 1974. Niewiele klubów może pochwalić się zawodnikiem z takim dorobkiem zdobytym w ich barwach.
Ostatni triumf – mistrzostwo 1989
W 1989 roku Ruch zdobył swój czternasty tytuł mistrzowski, z Krzysztofem Warzychą strzelającym 24 gole i zostającym królem strzelców. Ten triumf był tym bardziej niezwykły, że klub wywalczył go zaraz po powrocie do ekstraklasy, spędziwszy sezon 1987-88 w drugiej lidze po pierwszej w historii relegacji wiosną 1987.
Ten tytuł okazał się ostatnim. Od tamtej pory minęło ponad 35 lat, a Ruch ani razu nie zbliżył się do mistrzostwa. Rankingi Ruchu Chorzów w kolejnych dekadach pokazywały stopniowy spadek z pozycji lidera do walki o utrzymanie.
Ranking historyczny – Ruch na tle innych klubów
Ruch Chorzów jest jednym z najbardziej utytułowanych klubów w Polsce. Aż 14 razy sięgał po mistrzostwo Polski, a trzykrotnie po krajowy puchar. Dotarł także do ćwierćfinału Pucharu Mistrzów oraz Pucharu UEFA, a także finału Pucharu Intertoto.
W historycznym rankingu medalowym mistrzostw Polski Ruch jest liderem. Najbliżsi rywale to:
- Górnik Zabrze – 14 mistrzostw (dorównał Ruchowi, ale ma mniej wicemistrzostw)
- Legia Warszawa – 15 mistrzostw (wyprzedziła Ruch w 2020 roku)
- Wisła Kraków – 13 mistrzostw
- Cracovia – 5 mistrzostw
Przez wiele lat Ruch był bezapelacyjnym liderem. Dopiero w XXI wieku Legia systematycznie budowała swoją przewagę, wyprzedzając chorzowian. Mimo to pozycja Ruchu w rankingu historycznym pozostaje wyjątkowo wysoka – żaden inny klub nie może się pochwalić tak długą tradycją sukcesów rozciągniętą na różne epoki.
Upadek i droga przez mękę
Lata 90. i początek XXI wieku to okres stopniowego pogarszania się sytuacji klubu. Problemy finansowe, zmiany właścicieli, chaos organizacyjny – wszystko to prowadziło do spadku formy sportowej. Ruch został zdegradowany z powrotem do drugiej ligi po zaledwie jednym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej, kończąc kampanię 2023-24 na 17. przedostatnim miejscu.
Ale prawdziwy dramat nadszedł wcześniej. Klub po raz pierwszy w swojej historii spadł do trzeciego poziomu rozgrywkowego. Dla zespołu z czternastoma mistrzostwami Polski to było upokorzenie. Rankingi Ruchu Chorzów w tamtym okresie pokazywały klub na jednym z najniższych punktów w całej historii.
Ostatni tytuł zdobyto w 1989 roku, a ostatnie lata przyniosły serię bolesnych spadków, które zepchnęły klub aż do trzeciej ligi.
Dla kibiców był to czas próby. Czy pozostaną wierni klubowi, który gra w regionalnych rozgrywkach? Odpowiedź była jednoznaczna – tak. W sezonie w trzeciej lidze niektóre mecze „Niebieskich” przyciągnęły na stadion ponad pięć tysięcy ludzi. To pokazuje, jak głęboko zakorzeniona jest więź między Ruchem a jego kibicami.
Trzy awanse z rzędu – powrót nadziei
Odbudowa rozpoczęła się od podstaw. W sezonie 2020-21 Ruch zdominował grupę III trzeciej ligi i awansował do II ligi, wyprzedzając drugie miejsce (Polonia Bytom) o 11 punktów. Pierwsza część planu powrotu została zrealizowana.
Ruch zakończył sezon 2021-22 na trzecim miejscu, kwalifikując się do baraży o awans. W półfinale zespół pokonał Radunię Stężyca 1-0 po bramce Daniela Szczepana w 118. minucie. Finał rozegrano w Chorzowie, gdzie Ruch pokonał Motor Lublin 4-0 i awansował do I ligi po raz pierwszy od sezonu 2017-18.
Ruch zakończył sezon 2022-23 jako wicemistrz, pokonując GKS Tychy 1-0 w ostatniej kolejce, z jedyną bramką zdobytą ponownie przez Daniela Szczepana. W rezultacie Ruch wrócił do Ekstraklasy po 7 latach nieobecności, z serią trzech kolejnych awansów.
To był moment, w którym rankingi Ruchu Chorzów znów zaczęły wyglądać optymistycznie. Klub pokazał, że potrafi się podnosić po upadkach, a determinacja kibiców i zawodników może przełamywać nawet najtrudniejsze sytuacje.
Współczesność – walka o stabilizację
W sezonie 2025-26 Ruch występuje w I lidze. Po powrocie do Ekstraklasy w 2023 roku klub nie zdołał się utrzymać i ponownie spadł do drugiej ligi. To pokazuje, jak trudna jest droga powrotna na szczyt dla klubu z problemami strukturalnymi i finansowymi.
Pozycja Ruchu w rankingu współczesnej polskiej piłki jest daleka od tej historycznej. Klub, który przez dekady dominował w krajowych rozgrywkach, dziś walczy o powrót do elity. Ale historia Ruchu uczy, że nie należy go skreślać – ten zespół ma w sobie coś, co pozwala mu wracać nawet z najgłębszych kryzysów.
Stadion – symbol klubu
Stadion Ruchu został wybudowany w latach 1934-1935, a jego inauguracja nastąpiła 26 września 1935 roku. Obiekt może pomieścić 9300 kibiców. Obecnie trwa jego renowacja, więc Ruch tymczasowo rozgrywa mecze na Stadionie Śląskim w Chorzowie, który pomieści 55 211 widzów.
W 1957 roku, podczas jednego z meczów, stadion pomieścił 55 000 widzów, co było rekordem frekwencji. Były czasy, gdy cała Polska przyjeżdżała oglądać Ruch – dziś klub marzy o powrocie do tych czasów.
Śląska tożsamość i więź z kibicami
Klub jest znany ze swojej śląskiej tożsamości. To nie jest pusty slogan – Ruch od początku swojego istnienia był głęboko zakorzeniony w regionie. Niebiesko-białe barwy to kolory Śląska. Kibice Ruchu postrzegają swój klub jako symbol regionu, jego historii i charakteru.
Ta więź przetrwała nawet najtrudniejsze momenty – spadki do niższych lig nie przełożyły się na utratę poparcia. Ranking Ruchu Chorzów w sercach śląskich kibiców pozostaje niezmienny, niezależnie od pozycji w tabeli.
Kibice Ruchu to jedna z najbardziej lojalnych grup w polskim futbolu. W czasach, gdy klub grał w trzeciej lidze, wciąż wypełniali trybuny, śpiewali te same pieśni i wierzyli w powrót. To właśnie ta wiara była fundamentem odbudowy.
Ranking Ruchu Chorzów – podsumowanie
Ruch Chorzów to klub kontrastów. Z jednej strony 14 mistrzostw Polski, legendy pokroju Wilimowskiego, Cieślika czy Maszczyka, europejskie sukcesy i pozycja lidera historycznego rankingu polskiej piłki. Z drugiej – spadek do trzeciej ligi, problemy finansowe i organizacyjne, walka o przetrwanie.
Ale to właśnie ta historia czyni Ruch wyjątkowym. To nie jest klub, który zawsze był na szczycie i nigdy nie zaznał porażki. To klub, który upadał i podnosił się, tracił wszystko i odbudowywał od podstaw. Ranking Ruchu Chorzów w polskiej piłce to nie tylko cyfry i trofea – to opowieść o sile tradycji, lojalności kibiców i determinacji, by wrócić tam, gdzie klub należy.
| Osiągnięcie | Liczba | Szczegóły |
|---|---|---|
| Mistrzostwa Polski | 14 | 1933, 1934, 1935, 1936, 1938, 1951, 1952, 1953, 1960, 1968, 1974, 1975, 1979, 1989 |
| Wicemistrzostwa Polski | 6 | W tym drugie miejsce w 1972-73 |
| Puchary Polski | 3 | 1951, 1974, 1996 |
| Ćwierćfinały europejskich pucharów | 2 | Puchar UEFA 1974, Puchar Europy 1975 |
| Finał Pucharu Intertoto | 1 | 1998 |
Dziś Ruch walczy o powrót do Ekstraklasy. Droga jest długa, a konkurencja silna. Ale jeśli historia czegoś nas nauczyła, to tego, że Ruch Chorzów potrafi wracać. Może nie jutro, może nie za rok, ale kiedyś Niebiescy znów zagrają o najwyższe cele. A wtedy ranking Ruchu Chorzów w polskiej piłce znów zacznie rosnąć – bo tradycja, która przetrwała ponad sto lat, nie ginie tak łatwo.
Dla młodszych kibiców obecne zmagania to szansa na budowanie własnych wspomnień. Starsi pamiętają złote czasy lat 70. i 80., ale nowe pokolenie tworzy swoją historię – historię klubu, który upadł najniżej, jak tylko mógł, i zaczął wspinaczkę z powrotem. To może nie są mistrzostwa Polski, ale każdy awans, każde zwycięstwo w barażach, każdy krok do przodu ma swoją wartość.
Ruch Chorzów pozostaje legendą polskiej piłki. Ranking historyczny mówi sam za siebie – 14 tytułów mistrzowskich to dorobek, który budzi szacunek. Ale prawdziwa wielkość tego klubu to nie tylko przeszłość. To wiara, że można wrócić, determinacja, by walczyć nawet wtedy, gdy wszystko się wali, i lojalność kibiców, którzy nie odchodzą, nawet gdy drużyna gra w trzeciej lidze. To właśnie czyni Ruch Chorzów wyjątkowym – nie same trofea, ale historia, która wciąż jest pisana.