Queens Park Rangers to londyński klub z bogatą historią, który od lat oscyluje między najwyższymi ligami angielskiej piłki. QPR zdobył Puchar Ligi w 1967 roku, dwukrotnie dotarł do finału Pucharu Anglii i dwukrotnie wygrał Championship, choć nigdy nie sięgnął po mistrzostwo najwyższej klasy rozgrywkowej. Klub z Loftus Road przeszedł przez wszystkie możliwe emocje – od gry w europejskich pucharach po spadki do niższych lig. Historia „The Hoops” to opowieść o ambicjach, które nie zawsze przekładały się na wielkie trofea, ale zapewniły kibicom niezapomniane chwile.
Queens Park Rangers: rozgrywki w bieżącym sezonie
QPR rywalizuje obecnie w Championship, drugim poziomie angielskiej piłki nożnej. Klub z zachodniego Londynu stara się wrócić do Premier League, gdzie ostatnio występował w sezonie 2012/13. Szczegółowy terminarz wszystkich meczów ligowych i pucharowych „The R’s” w tym sezonie znajduje się w zestawieniu poniżej – obejmuje zarówno rozgrywki Championship, jak i krajowe puchary.
Początki klubu i droga do profesjonalizmu
Queens Park Rangers powstał w 1886 roku z połączenia dwóch lokalnych drużyn – Christchurch Rangers i St Jude’s Institute. Przez pierwsze cztery lata istnienia zespół rozgrywał wyłącznie mecze towarzyskie, dopiero w 1889 roku dołączył do oficjalnych rozgrywek ligowych. Nazwa klubu wzięła się od dzielnicy Queen’s Park w zachodnim Londynie, choć sam klub nigdy nie miał tam swojej siedziby.
Charakterystyczne niebiesko-białe pasy na koszulkach, które dały drużynie przydomek „The Hoops”, pojawiły się dopiero w późniejszych latach. Początkowo QPR grał w całkowicie białych strojach. Stadion Loftus Road, obecny dom klubu, służy zespołowi od 1917 roku, choć w międzyczasie QPR dwukrotnie z niego odchodził i powracał.
Złote lata – lata 70. i 80.
Sezon 1975/76 – najbliżej mistrzostwa
Najbardziej udany sezon ligowy w historii QPR to kampania 1975/76, kiedy klub zajął drugie miejsce w First Division (najwyższej klasie rozgrywkowej). „The Hoops” walczyli o tytuł do samego końca, ostatecznie ustępując jedynie Liverpoolowi. Zespół prowadzony przez Dave’a Sextona grał atrakcyjną, ofensywną piłkę, która zachwyciła kibiców w całej Anglii.
Ten sukces otworzył QPR drzwi do europejskich pucharów. W sezonie 1976/77 klub dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA, gdzie przegrał z AEK Ateny. Ponownie w Pucharze UEFA zagrali w sezonie 1984/85, również docierając do ćwierćfinału. Dla klubu z Loftus Road były to najdalsze wyprawy na międzynarodową scenę.
Tytuły w Championship i długi pobyt w elicie
W sezonie 1982/83 QPR zdobył tytuł mistrza Second Division (odpowiednik dzisiejszego Championship), co zapoczątkowało 16-letni nieprzerwany pobyt w najwyższej klasie rozgrywkowej. Od 1983 do 1996 roku klub regularnie występował w First Division, później przemianowanej na Premier League. To była era stabilności, choć bez spektakularnych sukcesów – zespół utrzymywał się w bezpiecznej średniej tabeli.
Wcześniej, w sezonie 1966/67, QPR wygrał Third Division, awansując do wyższej klasy. Ten sezon był wyjątkowy również z innego powodu – klub sięgnął po swoje największe trofeum w historii.
QPR spędził 16 kolejnych sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej między 1983 a 1996 rokiem – najdłuższy nieprzerwany okres w elicie w historii klubu.
Puchar Ligi 1967 – jedyne wielkie trofeum
Sezon 1966/67 zapisał się złotymi zgłoskami w historii QPR. Klub nie tylko wygrał Third Division, ale również zdobył Puchar Ligi – jedyne poważne trofeum w klubowej gablocie. Co ciekawe, QPR triumfował w rozgrywkach pucharowych będąc zespołem z trzeciego poziomu ligowego, co było ewenementem.
W finale rozegranym na Wembley 4 marca 1967 roku QPR pokonał West Bromwich Albion 3:2. Bramki dla „The Hoops” zdobyli Roger Morgan (dwie) i Rodney Marsh. To zwycięstwo pozostaje do dziś największym osiągnięciem klubu w rozgrywkach pucharowych.
QPR ponownie dotarł do finału Pucharu Ligi w 1986 roku, ale tym razem przegrał z Oxford United 0:3. Była to druga i ostatnia jak dotąd finałowa przeprawa w tych rozgrywkach.
Puchary Anglii – dwa finały bez zwycięstwa
QPR dwukrotnie docierał do finału FA Cup, ale nigdy nie udało się wygrać najstarszego turnieju piłkarskiego na świecie. Najbliżej sukcesu byli w 1982 roku, kiedy zmierzyli się z Tottenham Hotspur na Wembley.
Pierwszy mecz 22 maja 1982 roku zakończył się remisem 1:1 po dogrywce. Terry Fenwick zdobył bramkę dla QPR, wyrównując gola Glenna Hoddle’a. W powtórce rozegranej pięć dni później, 27 maja, Tottenham zwyciężył 1:0 – ponownie dzięki trafieniu Hoddle’a w szóstej minucie dogrywki. Dla QPR była to bolesna porażka, szczególnie że przez długi czas prowadzili w pierwszym meczu.
Wcześniej, w 1982 roku, QPR również dotarł do finału FA Cup, ale szczegóły tego meczu są mniej znane w porównaniu do dramatu z Tottenham. Klub z Loftus Road pozostaje jednym z niewielu dużych angielskich zespołów, którym nigdy nie udało się wygrać Pucharu Anglii mimo dotarcia do finału.
| Sezon | Rozgrywki | Wynik | Przeciwnik |
|---|---|---|---|
| 1966/67 | Puchar Ligi | Zwycięstwo 3:2 | West Bromwich Albion |
| 1981/82 | Puchar Anglii | Porażka 0:1 (po powtórce) | Tottenham Hotspur |
| 1985/86 | Puchar Ligi | Porażka 0:3 | Oxford United |
Rekordziści i legendy klubu
George Goddard to bezsprzeczny król strzelców w historii QPR. W latach 1926-1934 zdobył 186 bramek we wszystkich rozgrywkach, w tym 174 w lidze. Nikt w historii klubu nie zbliżył się do tego osiągnięcia. Goddard był napastnikiem starej szkoły – skutecznym, bezwzględnym w polu karnym i niezwykle konsekwentnym.
Na drugim miejscu listy strzelców znajduje się Rodney Marsh z 134 golami. Marsh to postać kultowa dla kibiców QPR – grał w klubie w latach 1966-1972 i ponownie w 1976-1977. Jego styl gry był widowiskowy, pełen finezji i kreatywności. Marsh rozegrał 241 meczów w barwach „The Hoops”, co stawia go również wysoko na liście meczów rozegranych.
Les Ferdinand, który później stał się gwiazdą Newcastle United i reprezentacji Anglii, zdobył dla QPR 90 bramek w latach 1987-1995. Ferdinand to przykład zawodnika, który rozpoczął karierę w Loftus Road i stamtąd trafił do absolutnej czołówki angielskiej piłki.
George Goddard zdobył 186 bramek dla QPR – rekord klubu, który trwa już prawie 90 lat i prawdopodobnie nigdy nie zostanie pobity.
Jeśli chodzi o liczbę występów, Tony Ingham jest bezkonkurencyjny – rozegrał 519 meczów w latach 1950-1963. Tuż za nim plasuje się Alan McDonald z 504 występami (1981-1997). McDonald był obrońcą i kapitanem zespołu przez wiele lat, symbolem lojalności wobec klubu.
- George Goddard – 186 goli (1926-1934)
- Rodney Marsh – 134 gole (1966-1972, 1976-1977)
- Les Ferdinand – 90 goli (1987-1995)
- Tony Ingham – 519 występów (1950-1963)
- Alan McDonald – 504 występy (1981-1997)
Spadki, powroty i walka o stabilizację
Po 1996 roku QPR zakończył swój najdłuższy pobyt w najwyższej klasie rozgrywkowej i zaczął się okres turbulencji. Klub spadał i awansował, zmieniał właścicieli i menedżerów, przeżywał kryzysy finansowe. W 2001 roku QPR spadł nawet do trzeciego poziomu rozgrywkowego – po raz pierwszy od dekad.
Powrót do Championship zajął kilka lat. Dopiero w 2004 roku klub wrócił na drugi poziom, ale prawdziwy przełom nastąpił w sezonie 2010/11. Pod wodzą Neila Warnock’a QPR wygrał Championship, zdobywając 88 punktów i wyprzedzając Norwich City. Był to drugi tytuł mistrza drugiego poziomu w historii klubu.
Awans do Premier League w 2011 roku wzbudził ogromne nadzieje. QPR przetrwał pierwszy sezon w elicie, ale w 2012/13 zajął przedostatnie miejsce i spadł. Od tego czasu klub nie wrócił już do najwyższej klasy rozgrywkowej, mimo kilku prób i znacznych inwestycji.
Rekordy stadionowe i najwyższe zwycięstwa
Rekordowa frekwencja na Loftus Road wynosi 35 353 widzów i została ustanowiona 27 kwietnia 1974 roku podczas meczu z Leeds United. To imponująca liczba jak na stosunkowo niewielki stadion, który obecnie mieści około 18 tysięcy osób po modernizacjach i dostosowaniu do współczesnych standardów bezpieczeństwa.
Najwyższe zwycięstwo w historii QPR to 9:2 przeciwko Tranmere Rovers 4 grudnia 1960 roku. Z kolei najdotkliwsze porażki to dwa mecze zakończone wynikiem 1:8 – przeciwko Mansfield Town 15 marca 1965 roku oraz przeciwko Manchester United 19 marca 1969 roku.
Rywalizacje i derbowe potyczki
Największym rywalem QPR jest Fulham – oba kluby dzieli zaledwie kilka kilometrów w zachodnim Londynie. Derby między tymi zespołami to „West London Derby”, mecze pełne emocji i lokalnej dumy. Rywalizacja ta jest szczególnie intensywna, gdy oba kluby grają w tej samej lidze.
QPR ma również mocne rywalizacje z Chelsea, Brentford i Millwall. Mecze z Chelsea to starcia klubu z robotniczymi korzeniami przeciwko zamożniejszemu sąsiadowi, który w ostatnich dekadach osiągnął międzynarodowy sukces. Spotkania z Brentford i Millwall to klasyczne londyńskie derby – zacięte, głośne i nieprzewidywalne.
Te rywalizacje nadają dodatkowego smaczku sezonom w Championship, gdzie QPR regularnie spotyka się z częścią swoich lokalnych przeciwników.
QPR dzisiaj – między ambicjami a rzeczywistością
Queens Park Rangers od ponad dekady funkcjonuje w Championship, próbując odzyskać miejsce w Premier League. Klub przeszedł przez różne fazy właścicielskie, od kontrowersyjnych inwestorów po bardziej stabilne zarządzanie. Loftus Road pozostaje jednym z najmniejszych stadionów w profesjonalnej piłce angielskiej, co ogranicza przychody, ale tworzy unikalną atmosferę.
Historia QPR pokazuje, że nawet bez wielkich trofeów klub może mieć bogatą tradycję i lojalnych kibiców. Finały pucharowe, walka o mistrzostwo w 1976 roku, europejskie przygody – to wszystko buduje tożsamość „The Hoops”. Pytanie brzmi, czy QPR kiedykolwiek wróci do elity i doda kolejne rozdziały do swojej historii, czy pozostanie klubem z sentymentalnymi wspomnieniami o lepszych czasach.
Jedno jest pewne – Queens Park Rangers to klub, który przetrwał ponad 130 lat, przechodząc przez wszystkie możliwe wzloty i upadki angielskiej piłki. I choć wielkie trofea pozostają rzadkością, historia tego londyńskiego zespołu wciąż się pisze.